Gri kitlenin içerisinde bir papatyayım, sende gölgemsin.
Esen her rüzgârda bir yaprak daha kaybediyorum. Güçlü olmak gelmiyor içimden. Niçin güçlü olayım ki? Susuz ve ilgisiz bırakılmışsım. Aydınlığa yakın bir karanlığa terk edilmişim. Belki de kendim girdim buraya. Kendi depresyonlarım sürüklediler beni.
Sana bakıyorum gün boyu, nasılda her şeye rağmen hiç solup dökülmeden dimdik durup gölgem olmaya devam ediyorsun. Yapraklarını sayıyorum arada bir. Yaprakların aynı sayıdalar ve dalın dâhil her yerin sapa sağlam, ne bir bükülme nede kırılma. Şaşkınıma inat, gölgende değişen hiç bir şey olmuyor.
Değişen bir ben oluyorum. Çürüyorum artık yavaşça. Yok, olmanın yolundayım.
Gri kitlenin içerisinde yalnız bırakılmış renkli bir papatyayım işte.
O kadar yani.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten