Seni seviyorum.
Senin dışında her şey değersiz. Herkesten farklı değilim, fakat sevgin özel olduğumu, farklı olduğumu hissettiriyor bana. Bunu hissetmek hoşuma gidiyor. Sende beni yaşatan bir şeyler var. Gecenin bir yarısı yokluğuna ağlıyorum mesela. Ağlamak içimi kanatsa bile iyi geliyor. Bana yaşadığımı hatırlatıyorsun. Beni yaşatıyorsun.
Çok uzaklardasın ama iyi ki varsın. Hani sana sarılarak uyuyamıyorum ya, hani,
hani kokun yok ya boynumda, hani yoksun ya… Aslında sen hep varsın… Yokluğun kadar varsın, yoksun ama yine de her an yanımdasın.
Bazen susuyorsun ya, acaba diyorum. Acaba artık beni sevmiyor mu? Sonra kendi susuşlarım geliyor aklıma, bana duyduğun sevginin değerini anlıyorum o an. Çok güzel seviyorsun beni. İçimde çocukluğumdan kalma burukluğu unutturuyor bana sevgin. Beni alıp kendine, huzuru bulduğum yere götürüyorsun. Beni varlığınla mutlu, sevginle umutlu ediyorsun. Son olarak, seni sevdiğimi söylemek istiyorum.
Seni gerçekten çok seviyorum.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten