Farklı bir kokusu vardı öyle herkeste olmayan. Sigarayla karışmış umut kokuyordu. Hayatın acımasızlığı öğretiyordu sanki bana. Belki onu daha iyi tanıma fırsatım olsaydı ” insanlar sigara gibi zehirlemeye çalışacaklar seni, ama asla umudunu yitirme” diyecekti bana. Demeseydi bile her anında hissettirirdi gibi. Ona sarılmak için saatler önceden pencerenin önüne oturur eve gelmesini beklerdim. Yüreği kadar sıcaktı sarılışı. Nefesine kadar umut taşıyordu içinde. Hayalleri vardı kimsenin gerçekleşmez dediği.
Bizi terk ettiği için ona ne kadar kırgın ne kadar öfkeli olsam da bir türlü kızamıyorum. Çünkü o her şeye rağmen hayallerini taşıyor yanı başında. Yıllar sonra karşılaştığımızda ” ben sizi değil annenizi terk ettim” dedi, yalvarır gibi, inanmamızı ister gibi gözlerimizin içine bakarak. Onu affedemeyiz, onu affedemem. İnsan kırıldığı kalbini onaramıyor, affedince daha da çok üzülüyor. Fakat hâlâ hayalleri var ellerinin üstünde. Baş tacı yapmış her birini, bizi düşündüğünü bizim için çabaladığını söylüyor.
Kokusunu eskitmiş geçtiği insanlarla. Konuştuğu nefeslerde azaltmış bizi. Belki de hiç olmadık onun için. Sadece canından kopan bir candık umursamadığı. Geçici bir değişiklik, terk ettiği ailesiydik değer vermediği, kim bilir belki de değer veremediği. Sırlara dolu dünyasına bizi sokmadığı için kaybetti belki de bizi. Ben onu anlayabilirdim. Kimse anlamasa bile ben onu anlamak için her şeyimi verirdim. Ama artık ona sarılamıyorum. Adının anıldığı her yerde bin yerimden parçalanıyor, kırılıyorum. Dayanamıyorum babasına sarılabilenleri görmeyi. Dayanamıyorum babalarını öve öve anlatanları. Kendilerinden iyi bildikleri babalarını canlarından çok sevdiklerini bilmek yaralarımı kanatıyor.
Belki de bu yüzden sevdiğim adama sığınıyorum her anımda. Babamın eksik bir yanını taşıdığı için belki de onu herkesimden çok seviyorum. Bana hayalim olarak geldiği ve umudum olarak kalacağı için belki ona bu ”beni asla bırakma” deyişlerim. Çünkü biliyorum ona ihtiyacım var. ”Seni hak etmiyorum” diye beni tersine ittiğini istemiyorum. Beni anlamak istemese bile gereğinden fazla hak ediyor, iyi ki karşıma çıkarttın diye Allaha bizi ayırmaması için dua haricinde birde yalvarıyorum. Bırakırsa beni sadece yıkılmam kısa ve net ölüme terk edilirim. Eğer benden giderse sadece canımdan bir sevgili eksilmez. Aynı anda da ben yine babamı kaybederim. Bir dostumun benden uzaklaşışını seyretmek zorunda kalırım. Eğer benden giderse ona geri dön diyemem. Oturur gidişine ağlarım. Kendimi mahvederim. Eğer benden giderse, bende benden giderim. Bende kendimi terk ederim. Çünkü onsuz kendimi hak edemem. O olmazsa yaşadığımı bile hissetmem, hissedemem.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten