Bizde kal.

Eğer biri sana benim sensizliğimi anlatmaya kalkışsaydı, bunu yapamazdı. Öyle sensizim ki, ellerim titriyor gidişinin yanımda kalmış sıcağından. Tenime son kez değdirdiğin ellerinin sıcağı da olabilir bu. Bilemiyorum. Sadece çok sensizim. Halimi görenlerin sana ettikleri bedduaların tutmaması için geceleri yatağımda Allaha yalvarıyorum. Sana bir şey olmasın. Bana olsun olacaklar,  zaten ölmüşüm. Yediğim hiçbir darbe kâr etmez. Daha fazla yıkılamam. Sen mutlu ol. Çocukluğunun verdiği acılar yüzünden böylesin, biliyorum, gidişinin benimle bir alâkası yok. Birine bağlanıp onu kaybetmekten korkuyorsun. Kendi yoksulluğunla başkalarının hayatını mahvetmekten korkuyorsun. Yoksulluğunun sebebi bu kadar umutsuz oluşun. İçinde kaybettiğin umutlarının canlanması için arkandan dua etmekten başka bir şey gelmiyor elimden. Sen mutlu ol işte. Yanında olamasam da her zaman seninleyim. Gitme dediğimi duyduğun halde gittin ve bitirdiğini sandın bizi, biz bitmedik. Beni sevdiğini biliyorum. Seni her zaman seveceğimi biliyorsun. Gidişini dönüşüne çevirecek olursan eğer, ben bıraktığın o yerdeyim. Üstünden istediği kadar zaman geçsin, ben kokunu saklayacağım içimde, ellerimi sana açacağım geldiğin uzaklardan. Omzuma yaslayabileceksin yorgun düşmüş yüreğini. Şimdilik böyleyiz ve sen her şeyin bittiğini düşünüyorsun. Biz her şeye buradan başlıyoruz sevgilim. Seni bekleyeceğim. Satırlarımı kokunla süsleyeceğim. Sadece korkma. Hayatın acımazsızlığına kaptırma kendini. Korkma. Ben geceleri, gökyüzündeki yıldızların, gündüzleri bulutlardaki beyazınım. Yanında olamasam bile, sendeyim. Beni bu kadar sensiz bırakma. Hoş’ça kal sevdamızda. Benden uzaklarda ol ama hep bizde kal.