hâlâ bensiz gülümsemeyi beceremiyor,
eskiden ne güzel gülerdi oysa
gülmek ona yakışırdı,
gözlerini kısıp kirpikleriyle gülerdi,
simsiyah uzun kirpiklerini yüzüme değdirerek gülerdi.
Simsiyahlardı,
siyahlıktan hiç eser kalmamış,
gözyaşlarıyla yakıp sarartmış hepsini.
Bulutlara hayranlıkla bakan kirpiklerini sarartmış yerleri süzüyor.
Beni düşünüyor,
bizi düşünüyor.
Unutmanın imkânsızlığını getiriyor aklına,
ağlıyor.
Hıçkırıkları sigarasının dumanına karışıyor,
bağırmak istiyor ama bağıramıyor.
Bensiz nefes almayı bile beceremiyor.
Hiç değişmemiş
